1.3.5 Ordening

Diagnostiek is een vorm van ordening dat het centrale deel vormt in het proces van probleemoplossen. De diagnose is zowel het overkoepelende begrip voor het gehele analyseproces als de uitkomst daarvan en vormt daarmee het fundament voor alle (verdere) professioneel handelen. 

Hoe doe ik dat?

  1. U beseft dat er bij ordening altijd sprake is van een spanning tussen de verschillende onderdelen en het geheel
  2. U beseft dat het aantal onderdelen dat u bij ordening van een probleem kunt gebruiken oneindig is en dat de kwaliteit toeneemt naarmate u gebruik maakt van meer verschillende invalshoeken
  3. U beseft echter ook dat in de praktijk sprake is van een beperkte analyse
  4. U beseft dat er spanning bestaat tussen verschillende bronnen van kennis
  5. U weet dat wetenschappelijke kennis ten koste gaat van de context
  6. U bedt wetenschappelijke kennis in in value based- en practice based kennis
  7. U expliceert de diagnostische assumpties en waarden
  8. U beseft dat er altijd sprake is van impliciete politieke en culturele keuzes
  9. U realiseert zich dat problemen en klachten worden vormgegeven
  10. U weet dat als u het laat bij een classificatorische diagnose, zonder deze rubricering te relateren aan andere aspecten van het functioneren, relevante informatie verloren gaat en daarmee ten koste gaat van de validiteit
  11. U gaat er van uit dat de validiteit van classificatie-diagnostiek in brede zin uiteindelijk wordt bepaald in de interactie tussen hulpvrager en -verlener 
  12. U realiseert zich dat er altijd sprake is van maatschappelijke fricties die gedrag ogenschijnlijk onbegrijpelijk kunnen maken. Het vraagt om dialoog om een zorgvuldige inschatting van de realiteit te maken, dat wil zeggen de reële mogelijkheden en beperkingen van die ene persoon in zijn situatie. 

Meer weten? Zie Filosofie APM