Lichamelijk onderzoek (kader: seksuologie)

Lichamelijk onderzoek is een middel om informatie te verkrijgen die de anamnese niet biedt of om informatie uit de anamnese te valideren. In het kader van seksuologische hulpverlening is lichamelijk onderzoek geïndiceerd bij:
* patiënten met opwindingsstoornissen (met name bij een erectiestoornis);
* patiënten met dyspareunie, vaginisme en andere seksuele pijnstoornissen.

Hoe doe ik dat?
Afhankelijk van uw doelen, kiest u voor (oplopend in specificiteit):
1. algemeen onderzoek; het gaat hierbij om een globaal beeld van iemands gezondheid. U let daarbij op: cardiovasculaire aandoeningen, neurologische stoornissen, endocriene stoornissen en stoornissen van het bewegingsapparaat.
2. screenend lichamelijk onderzoek; u stelt gerichte vragen over veranderingen in gewicht, eetlust, defecatiepatroon, menstruatie; zijn er problemen met de mictie, het slapen; hoe staat het met gebruik van nicotine, alcohol, drugs; medicijngebruik; operaties in verleden; ontstekingen (geweest) aan de geslachtsorganen.
3. specifiek seksuologisch onderzoek; een volledige omschrijving hiervan voert te ver, maar de belangrijkste aandachtspunten zijn opgenomen in de achtergrondinformatie onder seksuologisch onderzoek van de geslachtsorganen van de man en van de vrouw .
4. laboratoriumonderzoek; voor details zie toelichting seksuologisch laboratoriumonderzoek.

In alle gevallen zorgt u voor een empathische en respectvolle bejegening en is de aanwezigheid van een derde op verzoek van de patiënt in principe wenselijk.