2.7.3.5 Huiswerk

Gezien het feit dat de patiënt zo gewoon is om anders in het leven te staan dan de situatie nu van hem vraagt, kost het vaak enige moeite om de hierboven beschreven wending tot stand te brengen. Vaak zijn verschillende varianten op hetzelfde thema nodig om het onderliggende thema expliciet te krijgen. Doorgaans gebeurt dit eerst op rationeel niveau, de patiënt herkent het verhaal. Daarna komt de moeilijkste stap, de patiënt erkent dat zijn manier van probleem oplossen, maar ten dele toereikend is en dat ie nog een hoop te leren heeft i.c. de complementaire manier van probleem oplossen, doorgaans door los te laten in plaats van door te beheersen. Hoe meer de patiënt deze redenering kan accepteren, des te makkelijker kan worden overgaan tot het opstellen van een werkplan, gericht op het aanleren van datgene wat de patiënt tot nu toe niet ontwikkeld heeft of probeert 'tegen te houden'. De flinkerds moeten leren los te laten (inclusief tranen), de stillen leren praten (incl. schreeuwen), de bangerds leren ergens op af te stappen etc. Volledige acceptatie is overigens zelden haalbaar en ook niet strikt noodzakelijk; als de patiënt maar voldoende gemotiveerd is om aan de slag te gaan, dan vindt vaak al zo snel bekrachtiging plaats dat de motivatie vanzelf groeit: uiteindelijk gaat het toch om ervaringsleren.

Hoe doe ik dat?